📌 Trudne końcówki rzeczownikowe

1. Dopełniacz l.poj. rodzaju męskiego: -a czy -u?

Końcówka -a — zwykle: istoty żywe, narzędzia, części ciała, miary, miesiące, owoce, tańce, gry.

• kot → kota, pies → psa, chleb → chleba
• nos → nosa, młotek → młotka, walc → walca
• styczeń → stycznia, banan → banana

Końcówka -u — zwykle: rzeczowniki abstrakcyjne, zbiorowe, materiały, ciecze, uczucia, miasta zagraniczne.

• dom → domu, stół → stołu, las → lasu
• cukier → cukru, miód → mioad... mioad... mioad... → mioadu ❌ poprawnie: miodu
• strach → strachu, smutek → smutku, Londyn → Londynu

2. Dopełniacz l.mn.: -ów, -i/-y, lub końcówka zerowa (-ø)

• -ów — większość rzeczowników męskich: stół → stołów, kot → kotów, dom → domów
• -i / -y — niektóre męskie i żeńskie miękkotematowe: koń → koni, gość → gości, noc → nocy
• -ø (zerowa) — wiele żeńskich i nijakich: księga → ksiąg, kobieta → kobiet, okno → okien, jabłko → jabłek

3. Miejscownik l.poj.: -e czy -u?

• -e (z wymianą głoski): stół → o stole, las → w lesie, miasto → w mieście
• -u — po tematach miękkich i k, g, ch: dom → w domu, koń → o koniu, dach → na dachu

4. Trudne wyjątki i rzeczowniki obce

• ksiądz → księdza, księdzu; l.mn. księża, księży
• przyjaciel → przyjaciela; l.mn. przyjaciele, przyjaciół
• tydzień → tygodnia (e:o, wymiana!); l.mn. tygodni
• brat → brata; l.mn. bracia, braci
• oko → oka; l.mn. oczy, oczu/ócz
• ucho → ucha; l.mn. uszy, uszu
• radio → radia, w radiu; muzeum → muzeum, w muzeum, l.mn. muzea, muzeów